هـــر گلــــی نــــو که در جـــهــان آیـــــد
 مــا به عشقــش هــــــزار دستانـیــم
تنـــــــگ چشمان ؛ نظر به میوه کنند
مــا تـمـاشــا کـنـان  بـســـــتـانــیـم
تو به سیمای شخــص مــی نگری
مـــــا در آثـــــار صنـــع حـیرانیـــم
سعـــدیا ، بی وجود صحبت یـار
همه عالم به هیچ نستانیم