دکتر ابراهیـم خســروی ، مشـــاور فلسفی

+ نوشته شده در شنبه ۱۳۹۵/۰۲/۲۵ ساعت 13:0 توسط دکتر ابـراهـــــــــیـم خـســــــروی |

تاریخ آزمــــــــــــون مرحله دوم آمـــــــوزگاران با سابقه 6 سال و کمتر

آزمـــــون مرحـــــــله دوم آمــــــوزگاران با سابقه 6 سال و کمـــــتر در روزهای 11 و 12 خــــــرداد ماه 1395 برگزار خواهد شد .

+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳۹۵/۰۲/۲۱ ساعت 12:2 توسط دکتر ابـراهـــــــــیـم خـســــــروی |

دکتر شکوهی در گذشت

يادي از دكتر غلامحسين شكوهي

    سال 1341 در شهر ژنو، در رشته تعليم و تربيت دكترا گرفتم و برگشتم تهران. رفتم اداره فرهنگ، بخش شهرستان ها. گفتند: رديف حقوقي نداريم. بايد برگردي بيرجند، گفتم: من بيرجند بودم، دبير خوبي هم بودم. اين همه براي من خرج كرديد كه برگردم بيرجند در دبيرستان درس بدهم؟... نپذيرفتند. رفتم پيش دكتر صديق اعلم. آن موقع سناتور بود. پرسيد كجا تحصيل كردي، گفتم ژنو. تعجب كرد. مثل اينكه خودش هم ليسانسش را از آنجا گرفته بود. بعد پرسيد، چه خوانده يي، گفتم: تعليم و تربيت. دكتر صديق كمي سرد شد و گفت: چقدر كوچك گرفتي. منظورش اين بود كه رشته تعليم و تربيت كوچك است. ياد ژنو افتادم. يكي از دانشجويان كه از كشور يونان آمده بود، چهار عمل اصلي [جمع و تفريق و ضرب و تقسيم] را به عنوان تز دكترا مطالعه كرده بود. در جلسه يي كه دفاع مي كرد، من هم بودم. دكتر دپارتمان گفت: تو خيلي زحمت كشيده يي، ولي خيلي بزرگ گرفته يي، چه كسي مي تواند، چهار عمل اصلي را در چهار سال ابتدايي يكجا مطالعه كند. او مي گفت چهار عمل اصلي در دوره ابتدايي زياد است و دكتر صديق اعلم مي گفت اينكه تو گرفته يي [دكتراي تعليم و تربيت] كوچك است. اين فرق ما و آنهاست. اين خاطره دكتر غلامحسين شكوهي سال هاست ذهن مرا درگير كرده است و گمان مي كنم مشكل اصلي ما، در همه حوزه ها، رفتن دنبال پروژه هاي سنگين و بزرگ است. در سياست به چيزي كمتر از مديريت دنيا راضي نيستيم، اما در عمل دولت از حل مشكل ترافيك و آلودگي هوا عاجزاست. در آموزش و پرورش به كمتر از تحول بنيادين رضايت نمي دهيم اما در عمل به تعطيلي پنجشنبه ها و كوتاه و بلندكردن طول دوره هاي آموزشي مي رسيم. در حوزه فرهنگ دنبال انقلاب پي در پي هستيم، اما باز هم از همه چيز اظهار نارضايتي مي كنيم. تشكل هاي صنفي در همه جاي جهان دنبال بهبود شرايط آب و نان و كار و بيمه اعضا هستند و در اينجا، با تئوري پردازي هاي شبه ماليخوليايي تمام وظايف سياسي و انقلابي و قومي و... را بار تشكل معلمي مي كنيم و همه چيز را يكجا برباد مي دهيم. در حوزه ملي مدال بهترين، باهوش ترين و متمدن ترين ملت را به سينه خود مي آويزيم، اما در صف مرغ و ترافيك و استاديوم فوتبال و... رفتارهاي ناهنجار از خود بروز مي دهيم. مخالفان و منتقدان سياسي هم هرچه ضعيف تر باشند، پروژه هاي سياسي آنها سنگين تر مي شود. يك چيز ساده را ما در مدرسه و در خانواده نياموخته ايم: «كوچك بردار، يا متناسب با توانايي ات بردار»... با ذكر اين خاطره مي خواهم يادي كنم از معلم بزرگ دكتر غلامحسين شكوهي. امسال هم براي تبريك روز معلم به منزل دكتر شكوهي تلفن كردم. دختر بزرگوارشان جواب داد
    نخستين وزير آموزش و پرورش بعد از انقلاب، استاد برجسته دانشگاه هاي كشور و يكي از مفاخر ملي ايران، دكتر غلامحسين شكوهي حالش اصلاخوب نيست.
    ديگر حتي مثل سال 84 نمي تواند تلفن جواب دهد. سال84 يا 85 بود كه محمود مهر محمدي، محمد علي نجفي، عليرضا صادق زاده، عبدالحسين نفيسي و محمد جعفر جوادي و شايد يكي، دو نفر ديگر كه نام شان در خاطرم نمانده و همه از سرشناسان و صاحب نظران تعليم و تربيت و دست اندركار تهيه سند ملي آموزش و پرورش بودند، براي ديدار و گفت وگو به منزل شكوهي رفتند.
    ساعتي قبل از ديدار دكتر نجفي با من تماس گرفت و گفت: «اگر دوست داري، شما هم براي تهيه گزارش بيا.» مي دانستم شكوهي بيمار است و عوارض ناشي از سكته چند سال پيش، بخشي از فعاليت هاي حركتي و تكلم او را مختل كرده است. با شوق فراوان رفتم. زنگ خانه يي ساده و قديمي در يكي از كوچه هاي باريك خيابان شريعتي را فشار مي دهيم.
    دخترش در را به روي ما گشود و مردي با ابروان پرپشت، به كمك واكر بلندشد و به ما خوش آمد گفت: «57 سال معلم بودم، هيچ گاه آرزو نكردم كه اي كاش شغل ديگري داشته باشم. جهان درست نخواهد شد جز با تعليم و تربيت».
    در مدت گفت وگو چند بار به كتابي از كانت كه روي ميزش بود، اشاره كرد. «تا آموزش و پرورش درست نشود، كشور درست نمي شود. ما امكانات اين كار را داريم. معلمان فراوان و زحمت كشي داريم. شاگردان دنيا، هيچ جا به اندازه بچه هاي ما درس نمي خوانند، ولي چه فايده روش غلط است. در بيرجند شاگردي داشتم كه الان يكي از اطباي خوب است...». خاطرات او زنجيروار دنبال هم مي آيند و قهرمان همه خاطرات، معلمان و دانش آموزان شهري و روستايي و مكان وقوع آنها مدرسه است. چند قفسه كتاب كه معلوم است براي تزيين چيده نشده اند، بيشتر از هر چيز نگاه حاضران را ربوده است.
    دكتر شكوهي در سال 57 همين كه روي صندلي وزارت نشست، فهميد كه اشتباهي آمده و در مرداد 58 بعد از 5-6 ماه به مدرسه و دانشگاه بازگشت. شكوهي يك معلم كلاسيك است. متعلق به دوره يي كه معلمي شغلي باشكوه بود.
    از آن معلماني كه نسل شان در حال انقراض است، ميهمان ها چند بار به من تذكر مي دهند كه استاد را با سوال هاي خود، خسته نكنم. داماد دكتر شكوهي با ملاطفت مي گويد: هيجان براي دكتر خوب نيست، اما صحبت ها كه گل مي اندازد همه بيماري دكتر شكوهي را از ياد مي بريم. تنها لرزش دست ها و صدا و برخي كلمات كه نامفهوم ادا مي شوند به يادمان مي آورد كه بعد از سكته مغزي سال 80، افتخار جامعه معلمي ايران چه روزهاي سختي را گذرانده است.
    شكوهي در طول صحبت بارها از زادگاهش روستاي خوسف بيرجند در حاشيه كويرلوت ياد مي كند. خوسف براي او چپزي است مثل پاريز براي ابراهيم باستاني پاريزي. دكتر هادي شريفي او را براي وزارت به بازرگان معرفي كرد و بازرگان پسنديد.
    شكوهي وزيري بود از جنس آموزش؛ مدارج كار را قدم به قدم پيمود ودر رشته تعليم و تربيت در بالاترين سطح تخصص داشت. شنيده بودم كه دكترشكوهي در ژنو شاگرد ژان پياژه روانشناس معروف بوده است.
    وقتي درباره رابطه او با پياژه مي پرسم با فروتني مي گويد: «نه، گمان نمي كنم كه پياژه مرا مي شناخت. با او درس داشتم اما پياژه نمي رسيد به اينكه تك تك اشخاص را بشناسد.»